Berlijn en Praag

De voorbereidingen beginnen
Hallo, Terug van weggeweest en toch weer op pad. De reis gaat deze keer naar het oosten. Kwamen daar de wijzen niet vandaan?
In ieder geval is het voornemen eind volgende week op de fiets te vertrekken naar Berlijn. Met een gunstige wind willen we via Enkhuizen-Stavoren richting de Duitse grens bij Emmen. Daar pakken we de Geestroute op richting Bremen. Voor Bremen buigen we af via de Allerroute naar Magdeburg. Dan zijn we toch al weer aardig op weg, denk ik. Nu hopen we natuurlijk op een beetje goed weer en een voorspoedige tocht! We krijgen er zin.

Starten in de regen?
Wat doe je als je weet dat het weer op de dag van het voorgenomen vertrek er niet zo goed uitziet en je hebt alle tijd en geen afspraken om een vliegtuig, boot of welk vervoermiddel dan ook, te moeten halen? Zaterdag hebben wij besloten niet op zondag maar op maandag te vertrekken. Zondag is daarmee een dag geworden waarop de laatste puntjes op de i kunnen worden gezet, een beetje aanrommelen en nog een paar mooie cd’s op mijn i-pod zetten.

Een avondje in Cloppenburg
Zo daar zijn we dan: al meer dan 300 km gefietst en halverwege de Geest Radweg. Het gaat voorspoedig en het is heerlijk om op deze manier onderweg te zijn. Even kort hoe het gegaan is. Met een forse wind in de rug vlogen we maandag naar Enkhuizen en waren juist op tijd onder dak bij de VVV (voor een kaart voor de boot), toen er een flinke bui viel. Na een ontspannen boottocht naar Stavoren, besloten we in Oudemirdum een trekkershut te nemen. Lekker op tijd om ook nog even te lezen. De volgende dag ging de reis naar Dwingeloo, door het mooie land van Friesland, stukje Overijssel en Drenthe. Met zo’n 80 km vonden we het genoeg. Op de natuurcamping in het bos zetten we ons tentje op, ook weer net op tijd om te schuilen voor een bui. Heerlijk kamperen op een prachtige plek met alleen maar vogels (en niet te vergeten muggen)om ons heen. Dit is waar voor we het doen, zeiden we tegen elkaar. Het was weer even wennen, op de grond, door de knieën, maar we stonden de volgende morgen redelijk uitgerust op. De 3e dag was met volleybaltrainingskampen altijd de moeilijkste. Het viel deze keer mee. Via Mantinge naar Meppen en Oosterhesselen en van daar naar het eindpunt Klazienaveen. Daar zou een camping zijn waar we een dagje zouden blijven. Nu, deze camping vonden we niet, maar wel een “Sportlandgoed” in Zwartemeer. Splinternieuw park met golf, survival, beach enz en ook met een kampeerterrein, waar bijna niemand op stond.
Hier hebben we onze Hemelvaartsdag heerlijk doorgebracht: mooi weer, gezellig gekampeerd en uitgerust en veel gelezen in de Buddenbrooks van Thomas Mann.
Vanmorgen gingen we dan ook uitgerust en met mooi weer op pad naar Duitsland. Allereerst Meppen (nog 20 km) waar we de Geest Radweg hebben opgepakt. Goed bewegwijzerd door een mooi gebied met veel Steingräbe (hunebedden). Om 14.00 uur stonden we voor een camping, na 60 km. Ik vond het nog te vroeg, Peter twijfelde, wilde eigenlijk wel stoppen. Maar het werden toch nog een “paar kilometers” meer. Nou ja, boontje komt om z’n loontje. We reden om 16.00 uur in de regen en er was geen camping meer te vinden. En zo zijn we maar doorgereden naar Cloppenburg en slapen vannacht in een zacht bed in hotel Schäfer, in de wetenschap dat het buiten regent en dat wij bijna 100 km hebben gefietst die we wel een beetje in onze benen voelen. Vanavond heerlijk gegeten en op de terugweg naar het hotel zagen we dit internetcafé. Iedereen onze hartelijke groeten, alle mei-jarigen alvast gefeliciteerd en tot een volgende stop.

Een vrije dag
Hallo, hier weer even een kort verslag van onze reis. Het gaat nog steeds voorspoedig en ook het weer dat we de afgelopen week hebben gehad, werkt hieraan mee. Vanuit Cloppenburg hebben we onze reis voortgezet richting Bremen. We stonden bij Sylke op een kleine, oude camping, maar wel een heerlijke plek. Om ca. 20.00 uur .s avonds werd die plek iets minder prettig, want dan kwamen de knutten in grote getale opzetten. Dus zitten onze benen onder de mugge- cq knuttebeten. Vandaar hebben de trein genomen voor een dagje Bremen. Leuk om het centrum te zien te midden van alle mensen die kwamen voor de jaarlijkse Kirchentage. Druk, druk, maar wel gezellig. De volgende etappe was naar de Aller route; deze gaat richting Magdeburg. In een voorspoedige rit maakten we de verbinding en vonden we een prachtig plekje aan de rivier de Aller. Heerlijk gekampeerd, heerlijk gegeten: niet 1 maar 2 schnitzels krijg je als iets bestelt, Een beetje teveel: 1 laten staan. Gisteren zijn we in Celle aangekomen: een historische stad met veel vakwerkhuizen en een groot Schloss. Vandaag hebben we onze rustdag benut om het voormalig concentratiekamp Bergen-Belsen, waar Anne Frank is omgekomen, te bezoeken. Dit ligt op ca. 20 km van Celle. Heel indrukwekkend; er liggen grote grafvelden met duizenden doden. De geschiedenis komt dan heel dichtbij. Met op de achtergrond de oefeningen van de NATO op de Lunerburgerheide. Wrang vond ik dit wel.
Zo vordert onze reis toch al aardig richting Berlijn, nog zö,n 300 km, denk ik. Maar eerst richting Magdeburg, langs de Allerquelle. Moet een mooie tocht zijn. Onze benen willen nog steeds meewerken en de stemming zit er nog steeds in, (als er niet te veel muggen zijn 🙂 De Duitsers zijn alleraardigst en vol belangstelling. Op Peter z’n weblog staat geloof ik onze route ingetekend. Tot zover even voor nu, morgen gaan we weer verder en wellicht van de week nog een verslagje. Iedereen de groeten van ons.

Van Strassen Schäde, onverhard en kinderhoofdjes
Waar waren we ook alweer gebleven? We gaan al verder naar het oosten en dat gaan we langzamerhand ervaren: aan wegen, huizen en aan voorzieningen. Begonnen we in het westen van Duitsland met veel Strassen Schäde (asfalt stuk door boomwortels) op de fietspaden, langzamerhand kwamen er al meer onverharde paden bij en zo langzamerhand worden het kinderhoofdjes, die ‘ heerlijk’ fietsen moet ik zeggen. Onze fietsen krijgen dan ook aardig op hun donder. En dat kan niet zonder gevolgen blijven, dat zou wel gauw blijken….
De afgelopen dagen hebben we aardig wat kilometers gemaakt. Vertrokken uit Celle hebben we de Allerroute gevolgd en ‘s avonds de tent opgeslagen bij Gifhorn aan de Tankumsee. Het leek in eerste instantie uitgestorven: een paar Zeltplatze zonder enige tent. Heerlijk, maar wel erg stil.. Eerst maar melden en ja toen bleek dat we naar een ‘ echte’ camping moesten. Dus toch gewoon op een veldje (met 2 konijnen) en keurig voor een munt 3 minuten douchen. Het is tekort, hoor. Je hebt net een beetje warm water over je heen of die onverbiddelijke klik laat zich horen en weg is de straal. Het voelt toch anders als je zelf de kraan mag uitzetten. Maar verder een prima plek.
‘ s Morgens in de felle zon vertrokken richting Wolfsburg. Omdat we naar het centrum onze eigen route bepaalden was het nogal zoeken en erg druk van… : jawel VW, Audi enz. Wolfsburg de stad van de Volkswagenfabrieken. Een drukke stad en niet aantrekkelijk. Een nieuw centrum waar druk gewerkt werd en een koude wind die door tochtgaten kwam. Gauw koffie gedronken en op zoek naar de noodzakelijke broodjes en drinken voor onderweg. We schoten niet zo op. Helaas moest ik, na de zoveelste onverharde. met grote kiezels bezaaide weg, constateren dat mijn achterband niet meer in goede conditie was. Dus eerst maar pompen en verder kijken. Onze weg vervolgend kwamen we langzamerhand bij de Duits-Duitse grens. Het was alsof we in een andere wereld kwamen. Stille dorpen, slechte wegen, geen fietspaden als wij van de route afgingen. Toch bijzonder hoe een land kan veranderen. Uiteindelijk na enig zoekwerk, toch nog weer flink gefietst tot we bij een bankje even pauze hielden en Peter met een kapot zadel bleek te fietsen. Eén van de stangen was afgebroken, hij zat daardoor aardig scheef op zijn zadel. Ook mijn band was niet in orde, dus we besloten nu eerst op zoek te gaan naar de Fahrrad Laden voor een nieuw zadel en ev. nieuwe banden. Zo eindigden we gisteren, na nog flink te moeten klimmen en een traject over kinderhoofdjes,langs een aantal uitkijktorens, bij de vroegere grensplaats Helmstedt. Een camping die zijn tijd heeft gehad, waar wel 20 poezen en 3 honden rondlopen, maar waar ze wel heerlijke asperge crème soep hadden en een lekker plekje voor de tent. Helaas kunnen wij die poezen niet buiten houden, dus heeft er vannacht één tegen de binnentent gepiest. Dat is wel balen, want het stinkt aardig!
Dus moest er vandaag eerst iets geregeld worden voor de fietsen. Peter naar Helmstedt en binnen een uur was hij terug met nieuw zadel en gelijk maar een paar nieuw binnenbanden en een nieuwe buitenband voor mij. Na deze onderhoudsbeurt hebben wij vandaag een heerlijke ‘ echte’ rustdag. We bekijken Helmstedt (historisch centrum ) we drinken heerlijke cappuccino met voor deze keer allebei een lekker taartje en hebben (en nemen) nu even wat meer tijd om een verslag te schrijven. Peter probeert wat foto’s op zijn weblog te zetten. Zie hier
Gepubliceerd op 30-5-09 om 15:16 |

Tegenstellingen
Wat is het toch heerlijk als je in zo veel verschillende situaties beland! Eerste Pinksterdag hebben we op gepaste wijze gevierd dat we ons eerste doel (na Bremen) hadden bereikt, nl. Magdeburg. Na ruim 800 km zaten we om 16.00 uur bij de Dom aan een heerlijke ijscoupe. Het gaf een goed gevoel moet ik zeggen, want het venijn zat in de staart. We hadden een flinke etappe met nogal wat niveauverschillen achter de rug. Daarna zijn we op de Elberoute overgestapt om bij Wittenberg (inderdaad, Wiesje, we gaan de stellingen van Luther opzoeken) de Europa Radweg nr. 1 op te pakken naar Berlijn. Wij wilden overnachten in Gommern, zo’n 20 km van Magdeburg, maar het was natuurlijk wel Pinksteren. En we hadden bedacht dat we nu wel in een echt bed mochten slapen. Na 2 tevergeefse pogingen gingen we op chique en hebben we heerlijk 2 nachten in een hotel doorgebracht. Even bijkomen, een dagje met de trein naar Magdeburg (waar het heel gezellig feest was) en lekker alle comfort bij de hand. Het was een mooi plekje.
Vandaag zijn we dan gestart met onze laatste etappes naar Berlijn: Vanuit Gommern hebben we de Elberoute gevolgd tot Dessau. Een mooie route, niet altijd even comfortabel, maar ach alles went. En daar aangekomen even bij de Tourist information geïnformeerd naar de camping (er zou er één moeten zijn). En ja inderdaad, maar, zei de mevrouw van de informatie: daar en daar aan de Elbe is ook nog een jachtclub, daar mag je ook wel een tent neerzetten. Er is sanitair en je betaalt iets. Dus wij er op af: inderdaad en kleine werf met een rommelig veldje. Er was net een gezin met 3 kinderen op de fiets aangekomen. En ja natuurlijk wij mochten daar ons tentje opzetten. Zo slapen wij vanavond voor € 4,= per persoon op een heerlijk rustig plekje. Het is prachtig weer, we hebben al ca. 700 km de wind in de rug, dus wat wil je nog meer? Tot nog toe gaat alles naar wens, hoewel het natuurlijk af en toe even doorzetten is. We houden elkaar goed in de gaten (natuurlijk met het oog op de senioren, vandaar dat bed 🙂 ).
Morgen vertrekken we vanuit Dessau voor de laatste 180 km naar Berlijn. Het is op zich 3 dagen fietsen, maar of we het in 3 dagen doen, valt te bezien. De wind moet nu maar vanuit het zuiden gaan waaien. Dank voor jullie reacties, tot een volgende keer.
En Henk, misschien toch nog een keer de Europa Radweg nr. 1?

Gepubliceerd op 6-6-09 om 17:41 |
Potsdam en het begin van Berlijn
Het doel komt nu toch wel heel dichtbij: gisteren in Potsdam aangekomen na een voorspoedige laatste etappe; we hebben nu voor een paar nachten een Ferienwohnung gehuurd. Het is hier echt koud, een harde wind (die ons nu ruim 2 weken vergezeld) en flinke buien waar we gelukkig voor konden schuilen, maken dat we niet zo graag in ons tentje zitten. Een enthousiaste Frau Schenk begroette ons en viel bijna achterover toen ze hoorde dat we bijna 1100 km hadden gefietst om hier te komen. (Vonden wij wel leuk natuurlijk:) )
Het is wel geweldig om hier te zijn. Vandaag een ontdekkingstocht door Potsdam gemaakt, waarbij we zeer onder de indruk raakten van de geschiedenis van deze stad. Hoewel we natuurlijk weten wat er allemaal gebeurd is, komt de geschiedenis heel dichtbij als je bij de Glienicke Brücke staat waar de grens tussen oost en west was getrokken. Ook het Cecilienhof spreekt tot de verbeelding, hier verdeelden de heren in augustus 1945 Europa. met alle consequenties van dien. Vandaag dus veel gezien.
Nu wordt het interessant hoe we verder gaan. We hebben al bij het bordje Berlin gestaan, maar we zijn nog niet met de fiets Berlin binnen gereden. Dat gaan we zeker nog doen. Maar we twijfelen of we hier in Potsdam blijven, voor niet zo veel geld in het complete zomerhuis, of dat we toch de spullen pakken en logies zoeken in Berlijn. Dit gaan we vanavond bekijken. We zitten weliswaar op fietsafstand (24 km ) van Berlijn en hebben een goed adres, maar het is natuurlijk ook leuk om in de stad te verblijven.
Al met al zijn we toe aan een pauze. We hebben een voorspoedige tocht achter de rug, veel gezien, niet echt spectaculair, maar wel heel leuk met alle verschillende overnachtingen. Het lichaam heeft even iets anders nodig dan op het zadel te zitten. Peter heeft wat last van z’n rug; daar moeten we goed op letten. Wat we na Berlijn gaan doen is dus nog niet zeker. We denken er over om met de trein naar Dresden te gaan en van daaruit te fietsen langs de Elbe naar Praag. Maar zeker niet voor volgende week. Voorlopig houden we het even bij Potsdam en Berlijn: er is genoeg te zien.
p.s. Zo’n internet café is echt een vreselijk hol: altijd donker en vies warm op een achteraf plekje.

Berlijn
Zo, nu mag het regenen (hoewel ..) en dat doet het dus ook. Op dit moment (19.00 uur) is het slecht weer en zijn we blij even binnen te kunnen zitten.
En ja, vanmiddag om 12.30 uur stonden wij bij Checkpoint Charlie. Het doel bereikt. Wij kwamen een beetje vanuit een andere hoek Berlijn binnen, waardoor we niet recht op de Brandenburger Tor af reden, maar ach een kniesoor.. Het is zeer de moeite waard hier te zijn. Een bruisende stad komt je tegemoet. Een beetje New York gevoel heb ik. Al die bekende namen zie je nu werkelijk voor je. En natuurlijk overal om je heen de geschiedenis van de stad. En het is gezellig druk.
Nadat we met hulp van de Tourist Information een bed hadden gevonden, hebben we eerst kwartier gemaakt in een comfortabele kamer in een mooi en modern hotel (eigenlijk is het alleen kamerverhuur met receptie) even voorbij Potsdamer Platz. Onze fietsen staan beneden in de parkeergarage op de voor het hotel gereserveerde plaats. In plaats van fietsen gaan we nu de komende dagen wel lopen, denk ik. En als ik dan onze kampeerspullen en onze tassen in de kamer zie staan, moet ik wel lachen. Een paar nachten geleden lagen we nog op ons bedje bij de jachtwerf en sliepen we in een veredelde trekkershut en vandaag hier. We zijn toch eigenlijk wel een beetje zwervers. Maar het voelt goed: even rust, geen tassen pakken en morgen niet gelijk op de fiets. Vanavond gaat de wasmachine in het hotel onze spullen eens goed opfrissen. We hebben hier tot donderdag geboekt zodat we een aantal dagen van Berlijn kunnen genieten. Er is zoveel wat we willen zien. Vanavond zag ik dat er dinsdag om 13.00 uur een repetitie van de Berliner Philharmoniker is en aangezien we vlakbij bij de Philharmonie zitten, wil ik daar natuurlijk graag bij zijn. Ik moet ook op zoek naar een nieuw boek, want de Buddenbrooks is al een tijdje uit. Kortom van alles te doen en te zien.
Gepubliceerd op 6-6-09 om 19:29 |

De route .. en niets dan de route!
We hebben nu (delen van) 4 verschillende routes gereden, de Geest Radweg, de Aller Radweg, de Elbe Radweg en de Europa Radweg nr. 1 en nog hebben we niet geleerd dat we ons gewoon beter aan de route kunnen houden. Er zijn van die mensen die altijd wel iets beter denken te weten en via via (want : sneller, minder stijging, mooier enz. enz.) wel weer op de goede weg denken te komen. Wij zijn kennelijk van die mensen en dat hebben we geweten. Als we ook maar even van de route afweken, kregen we te maken met de onverbiddelijke kinderhoofdjes, doodlopende weggetjes, steile trappen enz. Eén keer zijn we door een stationspassage uiteindelijk maar met de lift naar beneden afgedaald. Ook vandaag trapten we er weer in en waren we aan het dwalen bij de Wannsee. Daardoor kwamen we Berlijn dan ook via een andere kant binnen. De bordjes, daar gaat het om..
Want dat kan ik wel concluderen na 1200 km: er valt in Duitsland voor fietsers nog veel te verbeteren aan de weg. In het “wilde weg” fietsen is er niet bij. En toch hebben we genoten..
Gepubliceerd op 6-6-09 om 19:48 |

Aangenaam kennismaken
Het is inderdaad een aangename kennismaking. Wat is er veel te zien. We concentreren ons, zoals dat gaat, in eerste instantie vooral op de buitenkant. Groot, groter, grootst, zo zou ik het willen omschrijven. Maar ook: wat een verdeelde stad nog steeds. Veel lege plekken, veel bouwactiviteiten en veel aandacht voor de val van de muur, nu 20 jaar geleden. Het is genieten van de sfeer, het leven speelt zich veel buiten af. Ons hotel staat in de wijk Schoneberg, waar het gezellig druk is met markten, kleine winkeltjes. Er zijn redelijk veel toeristen in de stad. We gaan vandaag o.a. richting Philharmonie en Reichstag. Morgen als het even kan een museum in. De Staatsbibliothek, waar ik een kijkje wilde nemen, is helaas niet vrij toegankelijk.
We hebben voor donderdag de trein naar Dresden geboekt. Van daaruit gaan we de Elberadweg oppakken naar Praag. We zien wel hoe lang het fietsen leuk is. Gisteren een rondje in Berlijn gemaakt, maar dat viel niet echt mee. Wel prima om weer even op het zadel te zitten. Helaas, we dachten dat onze fietsen goed onder dak stonden in de Tiefgarage: wel is mijn pomp verdwenen. Niet leuk, gezien onze bandenervaringen, maar Peter heeft zijn pomp gelukkig nog.
Gepubliceerd op 9-6-09 om 12:00 |

De insluiper…. en de tent
Het is half 3 in de nacht…. Wij liggen weer in de tent, na 5 nachten in een comfortabele maar warme kamer in Berlijn. Wij hadden allebei zin om even uit de drukte van de stad te zijn. De trein bracht ons heel snel naar Dresden, waar het heel hard regende. Toch op weg; langs de Elbe was het mooi fietsen, hoewel het zicht door het slechte weer niet zo best was. Ons doel: een camping langs de Elbe, ong. 15 km van Dresden. Daarvandaan wilden we de volgende dag terug naar de stad. Het was ruw weer, dikke buien, maar de tent stond en wij lagen er vroeg in.
Ik word een beetje wakker, het lijkt alsof er een licht op de tent schijnt, maar niet duidelijk zichtbaar. Wij staan dichtbij een lantaarnpaal, iets verwijderd van een aantal andere kleine tentjes. Toch niet rustig, maar niets vermoedend, kijk ik naar ons voortentje waar onze (niet zo waardevolle) spullen liggen. Door het licht van de lantaarn zie ik een schaduw. Eerst denk ik, hè een hond in de tent? Maar tegelijkertijd realiseer ik me dat er iemand in de tent is. Voor ik echt kan schrikken geef ik een schreeuw en schiet er een jonge man door de open rits naar buiten. Toen schrok ik echt, want ik zag dat de rits van de binnentent ook al half open was. Peter was intussen ook wakker, verwarring alom, allebei de tent uit. Gelukkig de fietsen stonden er nog. Ons geld enz. nemen we altijd mee de binnentent in en ligt dichtbij ons. Dat is dus allemaal net goed gegaan.
Ik heb me eigenlijk nooit onveilig gevoeld in de tent, maar nu is dat wel even over. Jaren geleden hebben we het in Zagreb gehad, waar ´s nachts van alles verdween. Maar tot nu toe geen vervelende ervaringen meer gehad.
Alsof alles tegelijk moet komen: gisteravond scheurde de tent op een vervelende plek. Een bevestiging dat de kwaliteit (volgens de Waard al een aantal jaren terug) toch niet helemaal was wat het moest zijn. Wij hadden al eens een nieuw buitendoek gekregen. Gisteravond wilden we nog wel op zoek naar sterke tape, hoewel het resultaat daarvan twijfelachtig was. Vanmorgen besloten we dat het even genoeg kamperen is geweest. We hebben het tentje achtergelaten (scheelt weer in bagage 🙂 en zijn op zoek gegaan naar een ander bed. Een rare ervaring, zo´n nacht.
En alles komt natuurlijk toch weer op z´n pootjes terecht: langs de Elbe, voorbij Dresden, staat een zomerhuisje waar wij nu 2 nachten slapen. Morgen gaan we alsnog terug naar Dresden; daarna door richting Praag. En dan zien we wel weer…
Gepubliceerd op 12-6-09 om 14:26 |

Tsjechie
We zitten in de middle of nowhere op weg naar Praag, proberen ergens eten te vinden, maar we begrijpen niets van de kaart. In de meest afgelegen hoek van het dorp, dichtbij bij Usti, staat in een restaurant-kroeg een jaren 90 computer en jawel er is internet. Even kort” we hebben heerlijke dag in Dresden doorgebracht. Vandaag weer op pad en de Tsjechische grens overgestoken. Berlijn was een feestje, de Elbe vanaf Dresden ook, hoewel het bijna de A1 voor fietsers is. An en Jaap, als jullie nog eens een tocht willen maken” trein naar Praag en dan maar fietsen langs de Elbe. Het traject wat we nu hebben is pittig, maar het is mooi fietsen. Nog 2 a 3 dagen naar Praag. Jullie horen wel weer.
Gepubliceerd op 14-6-09 om 18:48 |

Het toetje
Wij zijn nu aan ons toetje begonnen. Dinsdag om 15.00 uur reden we Praag binnen. De afgelopen dagen hebben we kennisgemaakt met het Tsjechische deel van de Elbe route. Dat viel dus niet mee. Veel onverhard of over de gewone weg. En onverhard is niet gewoon onverhard maar met grote platgeslagen kinderhoofden, die mij dus uiteindelijk op de blote knieen dwongen op het laatste stuk van 10 km naar Praag. Ook was het door de flinke regenbuien af en toe een soort veld cross. Wel een mooie tocht langs historische plaatsen en een bezoek aan het voormalige concentratiekamp Theresienstadt. Dit was weer zeer indrukwekkend.
We hebben het gered en de beloning is er dan ook naar. Na 1 1-2 uur door de stad geploeterd te hebben, vonden we ons hotel en konden we ons “appartement”, met balkon op de binnentuin en kookgelegenheid betrekken. Vandaag onze eerste kennismaking met Praag: het is een fantastisch gezicht: die brede Moldau die door het land slingert, de talloze bruggen die de oevers met elkaar verbinden, de Praagse burcht, machtig boven de stad uit verheven, de vele kerken, het is genieten. Het is al druk in de stad met veel groepen leerlingen op excursie en veel begeleide groepen toeristen. De Tsjechen zijn stug, niet echt vriendelijk, Ik krijg de indruk dat ze die toeristen eigenlijk maar zo zo vinden. Het zijn er ook wel veel.
We besluiten hiermee onze tocht. We hebben ruim 1500 km gefietst. Het is nog steeds leuk, maar dat moet het blijven. Het is goed zo. Onze terugreis is geboekt: zaterdag om 18.30 uur hebben we de trein vanuit Praag en als het goed is komen we zondag om 10.30 uur in Amsterdam aan. Daarmee hebben we een heerlijke, af en toe zeer intensieve { maar wij blijken dat nog steeds wel leuk te vinden} tocht gemaakt .
Gepubliceerd op 17-6-09 om 16:53 |

Op tijd naar huis
Wat zijn we op tijd naar huis gegaan. De laatste dagen in Tsjechië waren al onstabiel; nu zijn we alleen maar blij dat we het slechte weer mislopen. Na een wat vermoeiende terugreis in de trein, met 2 mede passagiers die midden in de nacht binnenvielen en nogal luidruchtig waren, kwamen we om 11.00 uur in Amsterdam aan.
We kunnen terugkijken op een goede fietstocht. De kwaliteit van de wegen liet wel te wensen over, met name het deel van Tsjechië, waar toch echt wat moet gebeuren aan de begaanbaarheid van de weg. Ik las op internet dat in de Duitsland de Elbe Radweg als meest favoriete fietsroute is uitgekozen door de ADFC; als 2e was de Weser route en als 3e de Donau Radweg gekozen. Uit de ervaringen van andere fietsers bleek wel dat zij dezelfde problemen hadden ondervonden.
Wij hebben met veel plezier door Duitsland gefietst, mede door de vriendelijke, belangstellende bevolking. Hoewel er een duidelijk verschil tussen arm en rijk is te constateren, zagen wij toch vooral een rijk land met veel goede voorzieningen en zeer genegen dit aan de toeristen te tonen en over het algemeen zeer gastvrij. Mooie plekjes, veel vernieuwd na de oorlog, waardoor het wel eens te nieuw en te mooi is. Met name kerken vond ik van binnen te nieuw om echt indruk te maken. Over het algemeen was het prijsniveau lager dan bij ons. Kortom een goede ervaring.
Tsjechië viel wat bevolking betreft tegen. Weinig contact, de moderne talen worden slecht of nauwelijks gesproken. Op het platteland veel armoede en een bijna schuwe bevolking. In de meer toeristische gebieden werd de mentaliteit direct harder en ontzettend commercieel. Dat viel niet mee. Wel mooie steden en natuurlijk Praag als pronkjuweel.
Al met al een heel gevarieerde tocht. Via platteland weer naar de stad en omgekeerd. Jammer van de tent, want dan hadden we de laatste weken nog iets meer vrijheid gehad. Maar dat is voor een volgende keer. Nu eerst maar genieten van het mooie weer in eigen land.
Dank voor de reacties, wellicht tot een volgende keer.
Gepubliceerd op 25-6-09 om 22:24 |